Η μοναδικότητα της σάλτσας αβγολέμονο είναι καθαρά ελληνική και πρέπει να αισθανόμαστε πολύ περήφανοι για το αποτέλεσμα δύο υλικών και μόνο: αβγά και λεμόνι. Αβγά φρέσκα, βιολογικά και ακέρωτα λεμόνια από υπέροχα ελληνικά δέντρα. Το κλασσικό αβγοκοφτό κοκκινίζει από την ντομάτα του φαγητού και αποτελεί την ιδιαιτερότητα της πελοποννησιακής κουζίνας με την απαραίτητη προϋπόθεση τα […]
Εμείς…. κάτι δεκαετίες πριν και σήμερα. Διαφορές πολλές……στο καζάνι εννοώ. τις άλλες διαφορές δεν τις σχολιάζουμε. Τα βράσαμε και φέτος τα τσίπουρα. Σημείωση: καλά είχα πάει και κομμωτήριο τότε.
Δεν υπάρχει κάποια αρωματική ιστορία πίσω από το πιάτο με τα ελκυστικά πιτάκια και τον ζεστό καφέ. Απλά: αγαπημένα τυροπιτάκια για το πρωινό των παιδιών στο σχολείο, τον απογευματινό καφέ, για το σαββατιάτικο πρωινό η για ένα μικρογεύμα στη δουλειά, συνταγή της Νικολέττας! Η δόση είναι για 10 κομμάτια. Κατά την συνήθειά μου, προτείνω πάντα […]
Όποτε αναφέρεται κάποιος στην ιστορία αυτού του πιάτου καταφτάνουν και οι γνωστές ιστορίες για τον ιμάμη: -του νηστικού, που λιποθύμησε από την πείνα με το που αναγνώρισαν οι γευστικοί του κάλυκες το άρωμα του καλοψημένου ιμάμ, -του λιχούδη που ενώ εκτελούσε το ιερό του καθήκον, επάνω στον μιναρέ κατά την ώρα της προσευχής, επέτρεψε στον […]
Γλυκά ψωμάκια, από τη Ρωσία με αγάπη. Είναι εντυπωσιακό πόσα κοινά έχουν στις γαστρονομικές τους παραδόσεις οι χώρες στην Ευρώπη, από τη Μεσόγειο μέχρι την μακρινή Σκανδιναβία. Γλυκά ψωμάκια ζαχαροζυμώνονται παντού, μπριός ψήνουν οι Γάλλοι, μπούλοσκα οι Ρώσοι, γλυκά πανίνι οι Ιταλοί, μαύρο γλυκό ψωμί με μπαχαρικά οι Σκανδιναβοί, άρτο οι Κρητικοί. Τα γλυκά ψωμάκια […]
Με κλασσική ελληνική μαγειρική αποχαιρετώ το καλοκαίρι και τον χαλαρό ρυθμό της θαλασσινής εξοχής και χαιρετώ με μία μικρή μελαγχολία, τον έντονο πολύβουο ρυθμό της πόλης που δεν παύει παρόλα αυτά να είναι η αγαπημένη μου. Η Θεσσαλονίκη. Κλασσικό μπριάμ, αλλά το μπριάμ όπως το θυμάμαι εγώ από παιδάκι που κοίταζα με μεγάλη όρεξη τις […]
Ο κυνηγός της θάλασσας και η κοσμοπολίτικη Σαντορίνη. Την μακρινή εποχή του Χαλκού περίπου 2.000 χρόνια π.χ. στην υπέροχη, εύπορη και κοσμοπολίτικη Σαντορίνη, δύο νεαρά παιδιά κρατώντας στα χέρια τους φρεσκοαλιευμένα ψάρια περασμένα σε χοντρές θηλιές, ετοιμάζονται με περηφάνια να τα προσφέρουν στους θεούς. Η ψαριά ήταν πλούσια, οι ψαράδες επιδέξιοι, η χαρά αποτυπώνεται στο […]
Αν διστάζετε να ασχοληθείτε με τις ζύμες που έχουν μαγιά, τώρα το καλοκαίρι είναι η κατάλληλη εποχή για να το επιχειρήσετε. H ζέστη είναι σπουδαίος σύμμαχος για τη δράση της μαγιάς, και έτσι διευκολύνεται και επιταχύνεται η διαδικασία. Άπειρα τα ζυμώματα μου, κάποια εύκολα κάποια πιο πολύπλοκα, όμως θα πρέπει εδώ να ομολογήσω ότι οι […]
To ελληνικό χορτοφαγικό αρωματικό τραπέζι μου. Μπορεί ένα οικογενειακό ή φιλικό γεύμα χωρίς κρεατικά-ψαρικά να είναι και γιορτινό? Φαίνεται απλή υπόθεση αλλά μετράει πολύ η λεπτομέρεια και η σωστή οργάνωση. Ακόμα και η τεχνική του μαγειρέματος, το ψήσιμο στη σχάρα συγκεκριμένα, μπορεί να δώσει τον γιορτινό τόνο. Η διαδικασία του ανάμματος της φωτιάς, η χαρούμενη […]
Οι ντοματοκεφτέδες δεν είναι ότι ότι. Έχουν απαιτήσεις και απαιτούν σεβασμό. Θέλουν την καλή ώριμη μοσχοβολιστή ντομάτα που δείχνει την καταγωγή της από χωράφι καλοκαλλιεργημένο, πολλά φρέσκα αρωματικά, το καλό εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο, λίγα κουμπάκια κάππαρης για να σκάει πικάντικα στο δόντι, φρέσκο κρεμμυδάκι, ελάχιστο αλεύρι για να μη γίνουν λαστιχωτοί. Αυτό σημαίνει ότι η […]
Η ζύμη των κουρού απαιτεί ψυχρή ατμόσφαιρα. Για αυτό είναι καλύτερα να ψήνονται αυτές οι ωραίες ατομικές πίτες το χειμώνα. Όμως οι κόκκινες πιπεριές είναι στην εποχή τους και είναι γεμάτες άρωμα, γεύση και τρυφερή σάρκα. Εγώ έχω πολύ ζεστά χέρια ακατάλληλα για ζύμες βουτύρου, έτσι κρύωσα τη ζύμη για λίγο στο ψυγείο και έγιναν […]
Θεσσαλονίκη: 6.30πμ. Έφτασαν οι πρώτοι πλανόδιοι πωλητές της λαϊκής με τα βαριά θορυβώδη πετρελαιοκίνητα αυτοκίνητα τους. Με μουσικό χαλί το θόρυβο των μηχανών τους και με τον πρώτο καφέ της ημέρας στο χέρι άρχισαν τους χαιρετισμούς και τις συζητήσεις. Είμαι σίγουρη ότι είναι όλοι κουφοί, έτσι μόνο εξηγείται γιατί φωνάζουν τόσο. Και αρχίζει το στήσιμο: […]
